Μέρα 9η: Περιπλανώμενοι στην Ήπειρο

Φτάνουμε αισίως στην 9η μέρα του ταξιδιού μας. Ξημέρωσε Πέμπτη 18 Ιουλίου και βρισκόμαστε περιπλανώμενοι στις Λιγκιάδες, σ’ ένα σημείο με μαγευτική θέα στη λίμνη και την πόλη των Ιωαννίνων.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το προηγούμενο μας άρθρο. Πως φτάσαμε στις Λιγκιάδες

Ως συνήθως ξύπνησα πρώτος, έκανα την πρώτη και τελευταία γιόγκα του ταξιδιού((1>0 :)), έφτιαξα τον ελληνικό μου καφέ και περιμένοντας να ξυπνήσουν οι υπόλοιποι απόλαυσα το σαγηνευτικό ξημέρωμα.

Αφού σηκώθηκαν οι γυναίκες μου(και ο επερχόμενος γιος μας βεβαίως), πήραμε πρωινό και καθαρίσαμε με την Αναστασία τον όμορφο αλλά πολύ βρόμικο κατά τ’ άλλα χώρο που βρισκόμασταν. Το θεωρούσαμε κατά κάποιον τρόπο σαν υποχρέωση, τα μέρη που μας φιλοξενούσαν, να τα αφήναμε πιο καθαρά από ότι ήταν.

Κλείσαμε τη σκηνή και ξεκινήσαμε για μια βόλτα στην πόλη των Ιωαννίνων. Επισκεφτήκαμε μια παιδική χαρά δίπλα στη λίμνη(έχουμε κι ένα παιδί που έχει ανάγκη για παιχνίδι ε;), περπατήσαμε παράλληλα της λίμνης για ώρα και γύρω στις 12 ξεκινήσαμε για το χωριό Σαγιάδα του νομού Θεσπρωτίας, μια ανάσα από τα Ελληνοαλβανικά σύνορα. Περιπλανώμενοι στην Ήπειρο είπαμε…

Σαγιάδα: To γραφικό ψαροχώρι

Στο μικρό ψαροχώρι με το όνομα Σαγιάδα, 20χλμ βόρεια της Ηγουμενίτσας, είχε πέσει τυχαία το μάτι μου όταν οργανώναμε το ταξίδι και κοιτούσαμε για εναλλακτικούς προορισμούς. Aφού βρισκόμασταν τόσο κοντά δε γινόταν να μην το επισκεφτούμε. H απόσταση Ιωαννίνα-Σαγιάδα είναι κοντά στα 90χλμ

Η Σαγιάδα είναι ένα ήσυχο και γραφικό ψαροχώρι μακριά από την πολυκοσμία. Ένα ήρεμο καταφύγιο της Ηπείρου, ανήκει στο Δήμο Φιλιατών και φημιζεται για τις πολύ ωραίες ταβέρνες της με ολόφρεσκα ψάρια.

Ξέχασα να σας πω πως φεύγοντας πια από την Ηπειρωτική Ελλάδα(Μαστοροχώρια, Ζαγοροχώρια, Βοβούσα κτλ) και πιάνοντας τις δυτικές ακτές της χώρας, η θερμοκρασία άρχισε να ανεβαίνει. Η Αναστασία ζητά συνεχώς θάλασσα και μιας και είμαστε μες στο καταμεσήμερο αποφασίζουμε να πάμε για μπάνιο στην πιο κοντινή παραλία. Το πρώτο θαλασσινό μπάνιο του ταξιδιού μας σε λίγα λεπτά θα ήταν γεγονός.

Επιτέλους μπάνιο

Δυο είναι οι παραλίες στην περιοχή. Το Κεραμίδι στα 3χλμ βόρεια και το Στροβίλι στα 4 χλμ. Εμείς επιλέξαμε την πρώτη. Είναι σχετικά μικρή, οργανωμένη και με βότσαλο. Καθαρά νερά και όχι πολύ κόσμο, ότι χρειαζόμασταν για εκείνη τη στιγμή. Είχε και ντουζιέρες, κάτι πολύ σημαντικό για τη κατάσταση στην οποία βρισκόμασταν.

Αφού κάναμε το μπάνιο μας λοιπόν, έπρεπε σιγά σιγά να βρούμε το μέρος που θα διανυκτερεύσουμε. Κάναμε μια βόλτα στη Σαγιάδα αλλά δε βρήκαμε αυτό που θέλαμε. Να μην είμαστε δηλαδή φόρα παρτίδα σε κάθε περαστικό. Η Γιώτα ρίχνει την ιδέα να πάμε προς Σύβοτα. Μια ωρίτσα δρόμος και 80 ακόμη χλμ. Ξεκινήσαμε χωρίς πολύ σκέψη γιατί δεν είχαμε χρόνο για χάσιμο.

tip: Να τονίσω πως η διαδρομή μετά την Ηγουμενίτσα και ως τα Σύβοτα είναι παραθαλάσσια και μαγευτική. Έχει τις στροφούλες της βέβαια αλλά αξίζει να την διασχίσεις ειδικά την ώρα που την οδηγήσαμε εμείς, δηλαδή την ώρα που σουρουπώνει.

Φτάνοντας στα Σύβοτα κατεβαίνουμε κάθε δρόμο και δρομάκι που βγάζει στη θάλασσα να βρούμε μέρος για να βγάλουμε τη βραδιά. Αλλού είχε μαγαζιά, αλλού κόσμο στις παραλίες, αλλού απαγορευόταν το κάμπινγκ. Είχε και αρκετή ζέστη… Κοιτάμε τον χάρτη και αποφασίζουμε να κινηθούμε λίγο πιο ορεινά αναζητώντας ένα δροσερό ύπνο. Παίρνουμε τον δρόμο Σύβοτα-Πάργα και σταματάμε στο χωριό Πέρδικα.

Πέρδικα Θεσπρωτίας

Η Πέρδικα είναι μια κωμόπολη 2.000 κατοίκων που δε ξέραμε τίποτα γι’ αυτήν. Την ανακαλύψαμε εκείνο το βράδυ. Όταν την επισκεφτήκαμε γινόταν ένας χαμός από κόσμο. Όλα τα μαγαζιά γεμάτα, στα πάρκινγκ το αδιαχώρητο. Ξεψαχνίσαμε κάθε δρομάκι αλλά τίποτα. Η μόνη καλή καβάντζα που βρήκαμε ήταν δίπλα στο νεκροταφείο. Εσείς θα κοιμόσασταν εκεί; Εμείς αποφασίσαμε να μην… Η ώρα έχει πάει 22:00, δεν έχουμε φάει τίποτα και είμαστε στο μεγάλο δημοτικό πάρκινγκ του χωριού, τρώμε ψωμί με τυρί(ότι μας έχει απομείνει δηλαδή)  και είμαστε για πρώτη φορά σε απόγνωση.

 tip: Αν είσαι διακοπές εκεί τριγύρω αξίζει να επισκεφτείς την Πέρδικα για το ηλιοβασίλεμα της. Κάπου στην πλατεία του χωριού υπάρχει ένα σημείο που μαζεύεται πολύς κόσμος για να το απολαύσει και φυσικά να το φωτογραφίσει.

Η λύση βρέθηκε: Αγιά Πρεβέζης

Κοιτώντας το χάρτη και χωρίς να ξέρουμε τι να περιμένουμε, ξεκινάμε για το επόμενο χωριό στο δρόμο προς Πάργα. Το όνομα αυτού, Αγιά.  15 λεπτά οδήγησης σε μαύρο σκοτάδι και φτάνουμε σ’ ένα χωριό έκπληξη. Ανηφορίζουμε το στενό πέτρινο δρομάκι του χωριού, τα λιγοστά μαγαζάκια που είδαμε ήταν γεμάτα κόσμο και γενικά η εικόνα που αντικρίσαμε μας άρεσε. Τότε βλέπουμε μια παρέα κοριτσιών και τις ρωτάμε :

  • που μπορούμε να παρκάρουμε το αυτοκίνητο μας για να πάμε μια βόλτα;
  • αφήστε το στην αυλή του δημοτικού σχολείου μας λένε

Και όντως λίγο πιο πάνω υπήρχε μια σχολική αυλή με λίγα αυτοκίνητα, ηρεμία, με βρύσες  δίπλα μας(το νερό ήταν πολύ σημαντικό στις διανυκτερεύσεις μας). Ότι ακριβώς χρειαζόμασταν. Αφήνουμε το αυτοκίνητο και πάμε να φάμε ένα παγωτό να χαλαρώσουμε. Ρωτάμε την ιδιοκτήτρια του ζαχαροπλαστείου για το μέρος που παρκάραμε. Αν είναι ασφαλές, αν μπορούμε να κοιμηθούμε σε μια αυλή δημοτικού σχολείου κτλ. Μας διαβεβαιώνει ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας, οπότε πολύ πιο ήρεμοι πλέον επιστρέφουμε στη βάση μας. Θα ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μας που θα κοιμόμασταν σε αυλή δημοτικού σχολείου!!

Μια ακόμη γεμάτη μέρα είχε φτάσει στο τέλος της. 

Διαβάστε για το σκεπτικό του ταξιδιού μας ———->εδώ

Διαβάστε για την 1η μέρα του ταξιδιού μας ———->εδώ

Διαβάστε για την 2η μέρα του ταξιδιού μας ———->εδώ

Διαβάστε για την 3η μέρα του ταξιδιού μας———–>εδώ

Διαβάστε για την 4η μέρα του ταξιδιού μας———–>εδώ

Διαβάστε για την 5η-6η-7η μέρα του ταξιδιού μας———–>εδώ

Διαβάστε για την 8η μέρα του ταξιδιού μας———–>εδώ

 

0 0 vote
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x